Waarderen via multiples

De DCF vraagt tientallen veronderstellingen. Multiples stellen een eenvoudigere vraag: hoeveel betaal je, vergeleken met iets anders?

Het is de methode van de makelaar: een prijs per vierkante meter, vergeleken met de huizen in de buurt.

De bekendste is de koers-winstverhouding, de K/W: de prijs van het aandeel gedeeld door de winst per aandeel. De prijs van een euro winst.

Zeg een aandeel van vijftig euro, dat twee euro vijftig per jaar verdient. Zijn K/W is twintig: twintig euro betaald voor een euro winst.

Draai hem om: een op twintig is vijf procent. Dat is het rendement van uw winst, te vergelijken met dat van een obligatie.

Maar de K/W negeert de schuld. Twee bedrijven met dezelfde K/W kunnen heel verschillende schulden verbergen.

Vandaar de favoriete multiple van wie hele bedrijven overneemt: de ondernemingswaarde gedeeld door de EBITDA.

De ondernemingswaarde is de prijs van alle aandelen, plus de nettoschuld. Want de koper neemt ook de schulden over.

Als voorbeeld: vijf miljard euro aan aandelen, een miljard nettoschuld. Ondernemingswaarde: zes miljard.

In de app is dit hoofdstuk geanimeerd en verteld, kaart na kaart. Gratis proefperiode starten.

Download in deApp Store

De EBITDA is het resultaat voor rente, belastingen en afschrijvingen. Hier zeshonderd miljoen. De multiple is tien.

Let op: de EBITDA vergeet dat machines slijten en vervangen moeten worden. Het is geen beschikbaar geld.

Derde multiple, de koers-boekwaardeverhouding: de prijs vergeleken met het eigen vermogen, wat het bedrijf in zijn boeken waard is.

Ons aandeel is vijftig euro waard, voor vijfentwintig euro eigen vermogen per aandeel: een koers-boekwaarde van twee. Die telt vooral voor banken.

Vierde richtpunt, het dividendrendement: het jaarlijkse dividend gedeeld door de prijs. Een euro vijftig op vijftig euro is drie procent.

Klassieke val: als de prijs instort, klimt dat rendement. Een heel hoog rendement kondigt soms een dividend aan dat op het punt staat geschrapt te worden.

Laatste richtpunt, de PEG: de K/W gedeeld door de winstgroei. Hij werd populair gemaakt door beheerder Peter Lynch.

Een K/W van twintig, met tien procent groei per jaar: een PEG van twee.

Een K/W van dertig, met dertig procent groei: een PEG van één. Het ogenschijnlijk duurste is het minder, als de groei standhoudt.

Eén multiple alleen zegt bijna niets. Je vergelijkt hem: met de sector, met het verleden van het bedrijf, met de rest van de markt.

Een lage K/W kan op een koopje wijzen, of op een bedrijf in verval. Een hoge, op een bubbel, of op een echte groeimachine.

Multiples zijn kortere wegen. Ze zeggen hoeveel je betaalt. Nooit, op zich, of het de moeite waard is.