Actief tegen passief

Al vijftig jaar botsen twee manieren van beleggen. De winnaars kiezen, of de hele markt kopen.

Actief beheer zoekt de beste aandelen. Passief beheer koopt de hele index, en doet verder niets.

Het is een van de zeldzame debatten in de financiële wereld die de cijfers kunnen beslechten. En ze beslechten het duidelijk.

Beginnen we met eenvoudige rekenkunde. Alle beleggers samen, dat is de markt. Voor kosten doen ze dus gemiddeld de markt.

De passieven doen de markt, min piepkleine kosten. Dus doen de actieven samen ook de markt, maar min zwaardere kosten.

Gemiddeld doet actief beheer het dus slechter dan de index. Econoom William Sharpe schreef het in negentienhonderdeenennegentig.

Het idee heeft een vader: John Bogle. In negentienhonderdzesenzeventig lanceert hij het eerste indexfonds voor het grote publiek.

Men lacht ermee. Men noemt het Bogles dwaasheid. Hij haalt veel minder op dan verwacht.

Vijftig jaar later beheren indexfondsen duizenden miljarden dollars.

In de app is dit hoofdstuk geanimeerd en verteld, kaart na kaart. Gratis proefperiode starten.

Download in deApp Store

In tweeduizend zeven gaat Warren Buffett een weddenschap aan. Een eenvoudig indexfonds zal over tien jaar hedgefondsen verslaan die een professional kiest.

Een beheerder neemt de uitdaging aan en kiest vijf fondsen van hedgefondsen. De weddenschap loopt van tweeduizend acht tot tweeduizend zeventien.

Na tien jaar deed de index ongeveer achtenhalf procent per jaar. Het beste van de vijf fondsen zesenhalf. Het slechtste bijna niets.

Buffett wint ruim. De winst van de weddenschap gaat naar een goed doel.

Een weddenschap is een anekdote. Voor bewijzen is er het SPIVA-rapport, dat al meer dan twintig jaar elk jaar verschijnt.

Het telt, markt per markt, hoeveel actieve fondsen het slechter doen dan hun index.

Over een jaar is dat vaak meer dan de helft. Over vijftien jaar, in de Verenigde Staten, bijna negen op tien.

En de zeldzame winnaars veranderen van periode tot periode. Gisteren de index verslagen hebben, zegt bijna niets over morgen.

De belangrijkste reden zijn de kosten. Zeg tienduizend euro, zes procent brutorendement per jaar, dertig jaar lang.

Met nul komma twee procent kosten eindigt u met ongeveer vierenvijftigduizend euro. Met een komma acht ongeveer vierendertigduizend.

Bijna twintigduizend euro verschil, weg aan kosten en verloren rente. Voor hetzelfde risico.

Passief heeft toch zijn grenzen. Het koopt zonder na te denken, ook wat te duur is. En iemand moet de prijzen wel bepalen.

Maar voor een spaarder is de les duidelijk: voor u hoopt de markt te verslaan, zorg dat u niet betaalt om het slechter te doen.