De mechanieken

Sommige strategieën steunen niet op een mening. Ze steunen op een mechaniek, duizenden keren herhaald.

Eerste mechaniek: statistische arbitrage. Twee aandelen die gewoonlijk samen bewegen, gaan plots uit elkaar.

Je koopt het aandeel dat achterop raakte, je verkoopt het aandeel dat voorliep. En je gokt dat het verschil weer dichtgaat.

Elke gok levert heel weinig op. Zeg een munt die eenenvijftig keer op honderd aan de goede kant valt.

Op één worp is het bijna toeval. Op tienduizend gokken van een euro loopt de verwachte winst op tot tweehonderd euro.

Het gevaar: dat alle gokken samen omslaan. In negentienhonderdachtennegentig stort het fonds LTCM, met twee Nobelprijswinnaars, zo in.

Tweede mechaniek: fusiearbitrage. Een bedrijf kondigt aan dat het een ander zal overnemen, tegen een vaste prijs.

Als voorbeeld: het bod is vijftig euro, maar het geviseerde aandeel noteert achtenveertig. Het verschil is het risico dat de operatie mislukt.

De arbitrageur koopt tegen achtenveertig en wacht op de handtekening. Loopt alles goed, dan wint hij twee euro, iets meer dan vier procent.

In de app is dit hoofdstuk geanimeerd en verteld, kaart na kaart. Gratis proefperiode starten.

Download in deApp Store

Maar wordt de fusie geblokkeerd, dan kan het aandeel terugvallen, zeg naar achtendertig. Tien euro verlies: meer dan twintig procent.

Vaak een beetje winnen, zelden veel verliezen. Dat is het profiel van veel mechanieken.

Derde mechaniek: de carry trade. Je leent waar geld weinig kost, en belegt waar het meer opbrengt.

Jarenlang leenden beleggers bijna gratis in yen, om te beleggen in beter betaalde munten.

Als voorbeeld: lenen tegen nul komma vijf procent, beleggen tegen vier komma vijf. Vier punten winst per jaar, rustig.

Maar stijgt de geleende munt vijf procent, dan is de winst van het jaar weggevaagd, en meer. En die ommekeren komen in één klap.

Traders hebben er een beeld voor: muntjes oprapen voor een wals.

Vierde mechaniek: trendvolgen. Je koopt wat stijgt, je verkoopt wat daalt, volgens vaste regels, op alle markten.

Fondsen die dat doen, heten CTA's. Ze voorspellen niets. Ze volgen.

Hun belofte: winnen tijdens crisissen die aanslepen. In tweeduizend acht sloten velen het jaar hoger af, terwijl aandelen instortten.

De prijs: lange vlakke jaren, waarin je bij elke valse start een beetje verliest. En flitsschokken zetten hen op het verkeerde been.

Vier mechanieken, één les. Elk heeft een klein voordeel, en een verborgen risico dat zich zelden toont, maar hard.

Wint een strategie bijna elke maand een beetje, stel dan altijd de vraag: wat zou haar alles kunnen doen verliezen?