Long, short en neutraal

Tot nu toe ging het over wat je koopt. Hier gaat het over hoe je de gok opzet. Want je kunt ook winnen als het daalt.

In negentienhonderdnegenenveertig richt een Amerikaanse journalist, Alfred Winslow Jones, een nieuw soort fonds op. Men ziet er het eerste hedgefonds in.

Zijn idee: de aandelen bezitten die hij goed vindt, en die hij niet goed vindt short verkopen. Dat heet long short.

Short verkopen is een aandeel lenen, het meteen verkopen, en het later terugkopen. Je wint als het intussen gedaald is.

Zeg honderdduizend euro gekocht in een stevig bedrijf, en honderdduizend short verkocht in zijn zwakke concurrent.

De markt zakt. Het stevige verliest vijf procent: min vijfduizend euro. Het zwakke verliest vijftien procent: plus vijftienduizend voor de verkoper.

Balans: tienduizend euro gewonnen in een dalende markt. Wat telt is niet meer de markt, het is het verschil tussen de twee.

Maar let op: een short verkocht aandeel kan onbeperkt stijgen. Het verlies heeft geen plafond.

Het marktneutrale fonds trekt het idee door. Het balanceert zijn gokken zodat de markt alleen hem niets oplevert en niets kost.

In de app is dit hoofdstuk geanimeerd en verteld, kaart na kaart. Gratis proefperiode starten.

Download in deApp Store

Wat de markt brengt, heet de bèta. Wat de beheerder met zijn talent toevoegt, heet de alfa.

Het marktneutrale fonds schrapt de bèta om alleen de alfa te houden. Op papier is dat een rendement dat van geen enkele crisis afhangt.

In de praktijk is de alfa klein, en in paniek gaat alles samen bewegen. Neutraal is het vaak minder dan aangekondigd.

Een andere familie, global macro. Hier kies je geen bedrijven: je gokt op landen, munten, rentes.

Gaat een centrale bank haar rente verlagen? Is een munt te duur? De macrobeheerder speelt zijn antwoord, met grote bedragen.

De gok van George Soros tegen het Britse pond, in negentienhonderdtweeënnegentig, blijft het bekendste voorbeeld van deze stijl.

Laatste familie, event driven: gokken op een precieze gebeurtenis in het leven van een bedrijf.

Een aangekondigde fusie, die kan mislukken. Een faillissement, waar schulden met korting te koop zijn. Een afsplitsing, waar een dochter zelfstandig wordt.

Hier komt het risico niet vooral van de markt. Het komt van de gebeurtenis: een rechter, een toezichthouder, een stemming van aandeelhouders.

Al die structuren hebben iets gemeen: ze zijn duur. Het klassieke model heet twee en twintig.

Twee procent van het kapitaal elk jaar, wat er ook gebeurt. Plus twintig procent van de winst, als die er is.

Als voorbeeld: tienduizend euro brutowinst op honderdduizend. De beheerder neemt tweeduizend, en dan twintig procent van de rest. U houdt zesduizend vierhonderd over.

Van tienduizend euro winst houdt de beheerder er drieduizend zeshonderd. Er is echt talent nodig om die prijs waard te zijn.

Onthoud: deze strategieën zoeken niet per se meer rendement. Ze zoeken een ander rendement dan dat van de markt.

Dat is soms kostbaar. Maar een ander rendement is niet altijd een beter rendement.