De ratio's die hen beoordelen

Twee fondsen. Het eerste deed acht procent, het tweede twaalf. Welk is het beste? De vraag is een valstrik.

Het genomen risico ontbreekt. Daarvoor dienen ratio's: de winst delen door het risico.

De beroemdste is de Sharpe-ratio, voorgesteld door econoom William Sharpe in negentienhonderdzesenzestig.

Je neemt het rendement, trekt eraf wat een risicoloze belegging had opgeleverd, en deelt door de volatiliteit.

Zeg een risicoloze rente van twee procent. Fonds A doet acht, met een volatiliteit van tien. Zes gedeeld door tien: nul komma zes.

Fonds B doet twaalf, met een volatiliteit van vijfentwintig. Tien gedeeld door vijfentwintig: nul komma vier.

Fonds B won meer. Maar elke eenheid risico leverde er minder op. Volgens Sharpe is A beter.

Een kritiek: volatiliteit straft ook stijgingen. Maar niemand klaagt over een bruuske stijging.

Vandaar de Sortino-ratio. Dezelfde berekening, maar je telt alleen de volatiliteit van de dalingen.

In de app is dit hoofdstuk geanimeerd en verteld, kaart na kaart. Gratis proefperiode starten.

Download in deApp Store

Wegen de dalingen van fonds A maar zes punten, zeg, dan is zijn Sortino zes gedeeld door zes: één.

Een fonds dat met sprongen stijgt maar weinig daalt, wordt door Sortino beter behandeld dan door Sharpe.

De Treynor-ratio deelt de winst niet door de volatiliteit, maar door de bèta. Alleen het marktrisico.

Zeg een bèta van nul komma acht voor A, en van een komma vijfentwintig voor B.

A: zes gedeeld door nul komma acht, zeven komma vijf. B: tien gedeeld door een komma vijfentwintig, acht. Deze keer gaat B voor.

Wie heeft gelijk? Is het fonds uw hele vermogen, dan Sharpe. Is het maar één stuk van een gespreid geheel, dan heeft Treynor zin.

Blijven de fondsen die een index volgen en iets beter willen doen. Voor hen bestaat één maat: de tracking error.

Dat is de afwijking van de gevolgde index, gemeten als een volatiliteit. Hoe groter ze is, hoe verder het fonds van zijn referentie afwijkt.

Een goed beheerd indexfonds heeft een piepkleine tracking error. Een actieve beheerder neemt er bewust een.

De informatieratio beoordeelt die afstand: de voorsprong op de index, gedeeld door de tracking error.

Zeg een fonds dat zijn index anderhalf punt per jaar verslaat, met een tracking error van drie. Informatieratio: nul komma vijf.

Elk punt afwijking van de index leverde een half punt voorsprong op. Dat talent betaal je aan de beheerder.

Let op: al die ratio's kijken naar het verleden. Een goede score over drie jaar belooft niets voor de drie volgende.

En ze veronderstellen een goed gemeten risico. Een fonds dat verzekeringen tegen crashes verkoopt, kan een prachtige Sharpe tonen, tot de crash.

Onthoud het gemeenschappelijke idee: een winst beoordeel je nooit alleen. Altijd gedeeld door het risico dat ervoor nodig was.