De kritiek op niet-beursgenoteerd: De prijs, de uitgang, de kosten, de schuld

Niet-beursgenoteerd beleggen heeft een reputatie: mooie rendementen, weinig schokken. Laten we kijken wat er achter die twee beloftes zit.

Een beursgenoteerd aandeel heeft op elk moment een prijs. Een niet-genoteerd bedrijf niet. Niemand koopt of verkoopt het elke dag.

Dus om te zeggen wat het fonds waard is, schat men zijn deelnemingen. Dat is de waardering door deskundigen.

Met andere woorden: een prijs die je jezelf geeft. Vaak onder toezicht van wie betaald wordt volgens de prestatie.

Zeg een jaar waarin de beurs twintig procent verliest. Een niet-genoteerd fonds, met gelijkaardige bedrijven, toont maar min vijf.

Hebben die bedrijven echt beter standgehouden? Of werd hun prijs gewoon zachtjes geschat?

De schijnbare rust komt vaak daarvandaan. Je ziet de schokken niet, omdat je de prijs niet elke dag meet.

Tweede kritiek: de illiquiditeit. Een fonds van dit type loopt vaak tien jaar, soms langer.

Al die tijd kun je er niet uit. Of alleen door je deel door te verkopen aan een andere belegger, vaak met korting.

In de app is dit hoofdstuk geanimeerd en verteld, kaart na kaart. Gratis proefperiode starten.

Voor de beheerder is dat een voordeel: hij hoeft nooit in paniek te verkopen. Voor u is het geld dat vastzit.

Derde kritiek: de kosten die zich opstapelen.

Het fonds neemt de zijne. Gaat u via een dakfonds, dan voegt dat de zijne toe. En de adviseur die het u verkocht ook.

Zeg vier procent per jaar in totaal. Een rendement van twaalf procent voor kosten wordt acht procent voor u.

Over tien jaar wordt tienduizend euro eenendertigduizend achtenvijftig voor kosten. Eenentwintigduizend vijfhonderdnegenentachtig erna.

Bijna negenduizend vijfhonderd euro is naar kosten gegaan. Bijna evenveel als de startinleg.

Laatste kritiek, de diepste: waar komt het rendement vandaan? Van talent, of van schuld?

Neem weer een overname: honderd miljoen, waarvan dertig ingebracht door het fonds en zeventig geleend.

Het bedrijf wint twintig procent aan waarde. Het deel van het fonds gaat van dertig naar vijftig miljoen. Plus zevenenzestig procent.

Er is niets extra verbeterd: de schuld heeft de winst vermenigvuldigd. En ze vermenigvuldigt de verliezen op dezelfde manier.

Om het talent te beoordelen, moet je vergelijken met genoteerde aandelen met evenveel schuld. En dan kan het verschil smelten.

Niets hiervan maakt niet-beursgenoteerd van nature slecht. Maar vier vragen dringen zich op voor je instapt.

Wie bepaalt de prijs? Wanneer kan ik eruit? Hoeveel lagen kosten? En hoeveel schuld zit er achter het rendement?