In en uit een index

Je denkt dat een index zichzelf berekent, met een formule. Voor veel indexen klopt dat niet.

De S&P vijfhonderd wordt beheerd door een comité. Een paar mensen die samenkomen en beslissen wie erin komt en wie eruit gaat.

Er zijn regels: een minimale grootte, winst, genoeg verhandelde aandelen. Maar aan de regels voldoen is niet genoeg.

Het comité heeft het laatste woord. Een bedrijf kan alle vakjes aanvinken en toch buiten blijven.

Waarom is dat belangrijk? Omdat duizenden miljarden die index automatisch volgen.

Zeg indexfondsen die duizend miljard beheren. Een bedrijf komt erin en weegt een procent: ze moeten er voor tien miljard van kopen.

Allemaal tegelijk, op dezelfde datum, ongeacht de prijs. Het is een koper die niet onderhandelt.

De markten weten dat. Tussen de aankondiging en de opname stijgt de koers vaak, nog voor de fondsen kopen.

Dat is het opname-effect. En het omgekeerde bestaat ook: een bedrijf dat eruit gaat, ziet de fondsen zijn aandelen in één keer verkopen.

In de app is dit hoofdstuk geanimeerd en verteld, kaart na kaart. Gratis proefperiode starten.

Download in deApp Store

Het spectaculairste voorbeeld is van tweeduizend twintig. Tesla.

In september voldoet Tesla aan de criteria. Het comité neemt het niet op. Het aandeel zakt.

Op zestien november wordt de opname eindelijk aangekondigd, voor eenentwintig december.

Tussen die twee data wint het aandeel bijna zeventig procent. De fondsen kopen tegen de hoofdprijs.

Het is de grootste opname in de geschiedenis van de index. De indexfondsen moesten voor tientallen miljarden dollar aan aandelen kopen.

Laten we nu naar de uittredingen kijken. En naar een heel onopvallende val: de survivorship bias.

Als voorbeeld: tien bedrijven in negentienhonderdnegentig. Drie gaan failliet. Ze verlaten de index.

Bestudeert u vandaag de bedrijven in de index, dan ziet u alleen de zeven overlevenden. De verliezers zijn van de foto verdwenen.

Uw conclusie zal te mooi lijken. Niet omdat de markt gul is, maar omdat de mislukkingen zijn uitgewist.

De Dow Jones van achttienhonderdzesennegentig telde twaalf aandelen. Het laatste, General Electric, ging eruit in tweeduizend achttien.

De index ging gewoon door. Hij vervangt verliezers door winnaars. Dat is zijn kracht, en ook wat zijn verleden mooier maakt.

Voor u als spaarder is die vernieuwing goed nieuws: de index blijft nooit vastzitten met de doden.

Maar wees op uw hoede met lijstjes van vroegere kampioenen. Ze tonen alleen wie het overleefd heeft.

Een index is een club. Met een portier, een wachtlijst, en oud-leden over wie niemand nog praat.