Klimaatrisico

Klimaat is niet alleen een kwestie van de planeet. Voor een belegger is het ook een financieel risico, met een prijs.

In tweeduizend vijftien vatte de gouverneur van de Bank of England het zo samen: de tragedie van de horizon. De schade komt na de horizon van de beslissers.

Je onderscheidt twee grote risico's. Het eerste is fysiek: overstromingen, droogtes, hittegolven.

Een overstroomde fabriek valt stil. Een oogst die door droogte verbrandt, verkoopt niet. Een te warm magazijn is duur om te koelen.

En dat risico raakt ook particulieren. Een huis in overstromingsgebied wordt duurder te verzekeren, en soms moeilijker door te verkopen.

Het tweede is het transitierisico: de regel die verandert, soms van de ene dag op de andere.

In Frankrijk mag een woning met label G sinds januari tweeduizend vijfentwintig niet meer met een nieuw huurcontract worden verhuurd.

Voor de eigenaar van een slecht geïsoleerde woning betekent dat werken betalen, of huur die verdwijnt. Eén wet, en de waarde van een pand verandert.

Het extreme geval heet gestrande activa. Bezittingen die veel waard waren, en bijna niets meer zullen waard zijn.

In de app is dit hoofdstuk geanimeerd en verteld, kaart na kaart. Gratis proefperiode starten.

Download in deApp Store

Een studie in Nature uit tweeduizend vijftien heeft het becijferd. Om onder twee graden te blijven, zou een groot deel van de bekende reserves in de grond moeten blijven.

Ongeveer een derde van de olie, de helft van het gas en meer dan tachtig procent van de steenkool.

Die reserves zitten nu in de waarde van de bedrijven. Worden ze nooit gewonnen, dan is die waarde deels fictief.

Blijft het gereedschap waarover economen het meest eens zijn: een prijs op koolstof. Wie vervuilt, betaalt.

Europa lanceerde in tweeduizend vijf een koolstofmarkt. Industriëlen moeten voor elke uitgestoten ton CO-twee een quotum bezitten.

Het aantal quota is beperkt en daalt met de tijd. Wie minder vervuilt, kan zijn overtollige quota doorverkopen.

Maar de start was chaotisch. Er waren te veel quota uitgedeeld: in tweeduizend zeven zakte hun prijs bijna naar nul.

Na meerdere hervormingen is de prijs weer gestegen. In februari tweeduizend drieëntwintig kwam hij voor het eerst boven de honderd euro per ton.

Stel een fabriek die honderdduizend ton per jaar uitstoot en al haar quota moet kopen. Tegen twintig euro per ton is de rekening twee miljoen.

Tegen honderd euro per ton, tien miljoen. Verdiende ze vooraf vijftien miljoen, dan gaat haar winst van dertien naar vijf miljoen.

De ommekeer: dezelfde prijs ruïneert de vervuilende fabriek, en verrijkt degene die investeerde om minder te vervuilen. Het risico van de een is het voordeel van de ander.

Voor de belegger is de vraag dus niet alleen moreel. Een bedrijf met veel uitstoot draagt een rekening die kan groeien.

De schommelingen van de prijs herinneren er ook aan: die rekening hangt af van politieke beslissingen, die kunnen veranderen.

Voor u drie eenvoudige vragen. Waar liggen uw bezittingen? Welke regels kunnen ze raken? En wie betaalt de koolstof in uw beleggingen?

Het klimaat is nog niet goed te lezen in de balansen. Maar het komt er altijd uiteindelijk in.