De wisselkoers

U vertrekt naar New York met duizend euro. Aan het loket krijgt u, zeg, duizend honderd dollar. Waarom precies dat getal?

Omdat een wisselkoers een prijs is. De prijs van een munt, betaald in een andere.

Hier is een euro een dollar tien waard. Dat is de notering: hoeveel van de ene munt voor één eenheid van de andere.

Vanuit Amerika gezien schrijf je hetzelfde omgekeerd: een dollar is ongeveer nul komma eenennegentig euro waard.

Beide schrijfwijzen zeggen hetzelfde. Maar je moet altijd weten welke je leest. Anders lees je alles omgekeerd.

Een jaar later is een euro, zeg, een dollar twintig waard. Wat is er gebeurd?

De euro is in waarde gestegen: hij koopt meer dollars. Iets meer dan negen procent meer.

En de dollar is in waarde gedaald: hij koopt minder euro's. Iets meer dan acht procent minder.

Dezelfde beweging, twee verschillende getallen. Alles hangt af van het standpunt.

In de app is dit hoofdstuk geanimeerd en verteld, kaart na kaart. Gratis proefperiode starten.

Download in deApp Store

Voor u, in New York, is dat goed nieuws. Een kamer van tweehonderdtwintig dollar kostte tweehonderd euro. Nu kost ze nog maar honderddrieëntachtig.

Voor een Europees bedrijf dat in Amerika verkoopt, is het omgekeerd. Zijn producten worden daar duurder.

Wat is dan de juiste koers? Een oude theorie antwoordt: de koopkrachtpariteit.

Het idee: op lange termijn zou hetzelfde mandje overal hetzelfde moeten kosten, eenmaal omgerekend.

Anders koop je waar het goedkoper is. En de prijzen, of de wisselkoers, passen zich uiteindelijk aan.

Om het leesbaar te maken, publiceert het blad The Economist sinds negentienhonderdzesentachtig de Big Mac-index.

Hetzelfde broodje, verkocht in tientallen landen. Je vergelijkt de prijs, land per land.

Zeg dat het vijf euro kost in Europa en zes dollar in de Verenigde Staten. De koers die beide gelijkmaakt: een dollar twintig voor een euro.

Zegt de markt een dollar tien, dan lijkt de euro iets meer dan acht procent ondergewaardeerd. Het broodje is bij ons goedkoper.

Maar een Big Mac bevat ook lokale huur en lonen, die niet reizen. De index is een richtpunt, geen voorspelling.

En de koopkrachtpariteit werkt slecht op korte termijn. De verschillen kunnen jaren duren.

Drie reflexen dus. De notering in de juiste richting lezen. En altijd vragen: in waarde gestegen voor wie?

En onthouden dat op lange termijn de prijzen aan de munten trekken. Langzaam, maar ze trekken.